Η συγκυρία
Πάνω που έχεις αρχίσει να συνηθίζεις το στομάχι σου στην ιδέα να αλέθει τροφές,
να 'σου η συγκυρία των πραγμάτων.
Η συγκυρία είναι ένα αρπακτικό που όπου δει τροφή
ή κάτι παρόμοιο, το αρπάζει ώσπου να πεις "κύμινο"
Η συγκυρία, αυτό το τρομακτικό θηρίο,
δεν μπορεί να πολεμηθεί με κανένα τρόπο.
Είναι άτρωτη, αθάνατη και πανίσχυρη.
Πολλοί δοκίμασαν να την πολεμήσουν και όλοι,
ανεξαιρέτως, χάθηκαν.
Γιατί η συγκυρία είναι κάτι που δεν πολεμιέται,
αφού είναι κομμάτι από τη σάρκα σου, όπως και ο θάνατος.
Είναι δική σου γέννα, πιο ισχυρή από τον γενεσιουργό της
πιο ισχυρή και από την αιτία που την γέννησε.
Γιατί είναι η ευχή και η κατάρα του ανθρώπινου γένους,
να γεννά δηλαδή ισχυρότερα πλάσματα από τον ίδιο.
Αυτή λοιπόν η συγκυρία,
σου λέει κύριε ή κυρία,
πως φτάνει πια το φαΐ,
ώρα τώρα να σφίξεις το ζωνάρι,
να τεντώσεις το ποδάρι πιο πολύ,
γιατί δεν τρέχεις αρκετά
και να ξεχάσεις, όχι αυτά που έγιναν,
αλλά ό,τι ονειρεύτηκες, ό,τι ήλπισες, ό,τι πόθησες.
Γιατί έτσι είναι η συγκυρία.
Την έχουμε φτιάξει μόνο για να καταστρέφει.
Κι αν κανείς δεν το πιστεύει αυτό,
δεν έχει παρά να θυμηθεί μια καλή συγκυρία,
όπου αντί να δώσει πήρε κάτι και του το είπανε κιόλας,
ότι δηλαδή είναι η συγκυρία τώρα τέτοια που πρέπει να σου δώσουμε
δυο πακέτα μακαρόνια επιπλέον το χρόνο.
Γιατί υπάρχουν λέξεις για να πούνε το καλό και λέξεις για να πούνε το κακό,
αρσενικά και θηλυκά,
και η συγκυρία δεν είναι τίποτε από τα δύο.
Γιατί είναι και τα δύο.
Αλλά εμείς ντρεπόμαστε για το τρίτο μας γένος και το θάβουμε
όπως η γάτα τα περιττώματά της.
Βλέπουμε πάντα το ένα, το πιο εντυπωσιακό
και συνήθως τούτο είναι το κακό,
πάντα είναι το κακό...
Κοσμάς Μ. Χαρπαντίδης (2011)
