Η μαγική στιγμή
Ανάσανες.
Η ζωή τραβά τη δική της ανηφόρα κι εσύ αγκομαχάς πια!
Στο πέρασμα των χρόνων, λύπες και χαρές, άφησαν ανεξίτηλη τη σφραγίδα τους.
Το χαμόγελο έγινε πια μια συνήθεια, κρύο, αμήχανο.
Το δάκρυ περίσσεψε από την αδιαφορία.
Η αγάπη χάθηκε μες’ την καθημερινότητα.
Τώρα πια κάνεις μόνο υπομονή, να περνάνε τα χρόνια.
Και φυσικά κάνεις ποτέ τον κόπο να σε κοιτάξεις κατάματα, κυρίως,
γιατί φοβάσαι πως δεν θα δεις το παιδί που κρύβεται μέσα σου.
Είναι τότε η στιγμή!
Στη μια ματιά, στο πέταγμα ενός πουλιού, στην ανατολή και τη δύση, στ’ Αυγουστιάτικο μπλε φεγγάρι.
Κανείς δεν ξέρει να σου πει πού ακριβώς…
Όμως η στιγμή υπάρχει και είναι μαγική!
Είναι αυτή η στιγμή που θα σε κάνει να δεις ένα μικρό παιδί να σου χαμογελάει σκανδαλιάρικα μες απ’ τον καθρέφτη.
Είναι η στιγμή που το χαμόγελο θα ξανανθίσει στα χείλη σου.
Είναι, τέλος, η στιγμή που, αν τη χάσεις, είτε γιατί δεν την ένιωσες,
είτε γιατί η αρρώστια είναι τόσο βαριά
που πια δε νιώθεις τίποτε, χάνεις και τη ζωή ολόκληρη…
Και τότε το μόνο που σου μένει είναι
να παρακολουθείς σαν θεατής τις μέρες να περνούν μαρτυρικά, μέχρι το τέλος…
Κοσμάς Χαρπαντίδης (2012)
