Δεν υπάρχει συγχώρεση
Σου χρωστάω, όπως και όλη τη ζωή μου.
Αλλά εσένα σε αδίκησα πολύ, πολύ περισσότερο απ’ τους άλλους.
Και να πεις πως δεν το ήξερα πως σ’ αδικώ…
Συνειδητά, έτσι πρέπει να με δικάσουν, για «συνειδητή αδικία» ή κάτι παρόμοιο νομικό.
Και να με καταδικάσουν πρέπει γιατί το έγκλημα είναι διαρκές και συνεχίζεται και τώρα ακόμη (ως πότε άραγε θα το αντέχεις;) και ποιος ξέρει μέχρι πότε;
Κι όλα τα δεινά σου, σ’ αυτήν την αδικία οφείλονται, ό,τι τραβάς μέχρι σήμερα.
Γιατί βλέπεις το θύμα την πληρώνει πάντα.
Ενώ κάτι τύποι σαν και του λόγου μου καταφέρνουν να ξεγλιστρούν συνεχώς.
Φυσικά όλα αυτά σε αυτή τη ζωή.
Για την άλλη ποιος ξέρει και ποιος ενδιαφέρεται επίσης.
Κι ανακάλυψη της συγγνώμης γι’ αυτό έγινε, για να την χρησιμοποιούν κάτι τύποι σαν κι εμένα.
Μην την δεχτείς ποτέ!!!
Εγώ στο λέω, ποτέ κι από κανένα…
Κοσμάς Μ. Χαρπαντίδης
16-7-2008
Στα παιδιά μου
