Α ν ά γ κ ε ς ...
Ξημέρωσε και σήμερα.
Παράξενο πού 'ναι τούτο το πράμα, κάθε μέρα ξημερώνει.
Ό,τι κι αν συμβεί ξημερώνει.
Σα ν' αδιαφορεί για ό,τι γίνεται, σα να γνωρίζει ό,τι γίνεται, σαν μέρος αυτού που γίνεται.
Σ' ένα αέναο χορό, σα μια χορευτική πιρουέτα επαγγελματία.
Λες κι έχει καμιά σημασία αν ξημερώσει, λες κι ενδιαφέρεται κανείς, λες και θ' αλλάξει κάτι, λες και το περιμένει κάποιος.
Ξημέρωσε πάλι, με μια λιακάδα που ρουφά κάθε ικμάδα νιότης που έχει απομείνει να μας θυμίζει το : "διηγώντας τα να κλαις".
Κάθε μέρα το ίδιο βαρετό κι ανούσιο, το ίδιο φωτεινό και αποπνιχτικό ξημέρωμα, το ίδιο τραγικό ναυάγιο για όλους όσους
η ιδέα κι η ανάγκη για απάγκιο, για γαλήνη, για νηνεμία, γεμίζει το είναι τους με βαθύ, πηχτό σκοτάδι.
Μέχρι να ΄ρθει η άγια μέρα που δεν θα ξημερώσει ξανά...
Κοσμάς Μ. Χαρπαντίδης (2011)
